حوضچه خاطرات

خوب امروز هم تولد خودم بود. باز یکسال از عمرمون گذشت و به مرگ نزدیکتر شدیم. صحبت از مرگ شد، امروز با دوستان هنگام صرف کافه و کیک تولد بنده، بحث سر اهدای خون بود که یکی از دوستان گفت که اهدای خون که چیزی نیست، الان می تونی مغز استخوانت را هم اهدا کنی! من گفتم می دونی چه دردی داره؟ آخه کدوم آدم عاقلی  میره اینکارو بکنه! دوستمون برگشت گفت من خودم اینکارو نمی کنم، اما یکی از دوستام هست که به صورت مرتب مغز استخوانش را اهدا می کنه. من کف کردم خداییش... بعد من به شوخی برگشتم گفتم که لابد پس فردا هم کلیه و کبد و ... را اهدا می کنه! برگشت گفت که الان که نه، ولی بعد مرگ بدنش را در اختیار بیمارستان قرار می ده چون کارت اهدای اعضای بدن داره و من خودم هم یکی دارم. گفتم جدا؟ یعنی حاضری بدنت را در اختیار این دانشجوهای پزشکی قرار بدی که باهاش هرکاری می خوان بکنند؟ گفت خوب آره. بعدش که با خودم فکر کردم دیدم که آخه چه فرقی میکنه؟ به هرحال که جسد آدم متلاشی میشه، چه توی خاک و توسط کرمهای خاکی، چه رو میز تشریح و توسط دانشجوهای پزشکی! بگذریم...