حوضچه خاطرات

۱. چند وقت پیش ها یک مطلبی را خواندم در مورد کسانی که دارای ۲ زبان اصلی هستند. یادم نمی آد کجا بود (BBC?) ولی مضمون حرف این بود که این دوستان معمولا به تناسب زبانی که حرف می زنند، شخصیت و رفتارشان تغییر می کند. یکی از دوستان ما مادرش انگلیسی الاصل و پدرش روسی الاصل هست ولی در آرژانتین به دنیا اومده و بزرگ شده (در ضمن سوییسی هم هست!!!). من این مطلب را ازش پرسیدم و اون بعد یک کم فکر گفت آره، فکر می کنم درست باشه. گفت مثلا من وقتی برای یک سال به انگلیس رفتم، تو برخوردهام با مردم به صورت ناخودآگاه به اونها اعتماد می کردم، چون انگلیسی زبانی بود که توی خونه و با خانواده حرف می زدم. ولی در عوض وقتی اسپانیایی صحبت می کنم، ناخودآگاه حواسم جمع تره و به راحتی اعتماد نمی کنم. بعد از این دقت کردم، دیدم خود من هم که یک زبانه هستم ولی به انگلیسی هم مسلطم، همینه و وقتی انگلیسی حرف می زنم شخصیتم با وقتی که فارسی حرف می زنم یک مقدار متفاوته. نمی دونم دوستان هم چنین نظری را تایید می کنند یا نه!

نمی دونم چرا این دفعه خیلی بیشتر مشتاق برگشتن به ایران هستم. شاید به خاطر فشار کاری و استرس شدیدی بود که در چندین ماه پیش تجربه کردم، شاید هم به خاطر اینکه تقریبا یک سالی میشه برنگشتم. جدا از خانواده و دوستان، آدم گاهی دلش برای راه رفتن توی محل و چرخیدن توی تهران هم تنگ میشه! یه چند هفته دیگه، اگه خدا بخواد...

چند وقت پیش مطلبی تو وبلاگ یک پزشک خوندم در مورد برگردان کتاب جهان هولوگرافیک توسط داریوش مهرجویی. واسه همین این کتاب رو از کتابخونه گرفتم و مشغول خوندنش شدم. هنوز اول کتابم و تا الان که هنوز نتونسته منو قانع کنه ولی بعضا مطالب جالبی رو عنوان می کنه. یکی از بحث های اول کتاب در مورد رابطه حافظه و مغز هست. تا چند دهه پیش دانشمندان فکر می کردند که حافظه به صورت فشرده و گره مانند در نقاط مختلفی از مغز قرار داره. اما یکی از دانشمندان آزمایشی انجام داد که خلاف اینو ثابت کرد. برای اینکار مغز یک سمندر را با جراحی برداشت و دید که حیوان زنده مونده ولی توان انجام کاری رو نداره. بعد دوباره مغز رو سر جاش گذاشت و حیوان تونست توانایی غذا خوردن رو بدست بیاره! بعد از سر کنجکاوی، جای قسمت راست و چپ رو با هم عوض کرد ولی تغییری در توانایی غذا خوردن سمندر ایجاد نشد. باز هم کنجکاوتر شد و مغز رو به چهار قسمت تقسیم کرد و جاهاشون رو با هم عوض کرد و باز هم تغییری در حافظه غذا خوردن حیوان پیدا نشد! عجیبتر اینکه در مرحله بعد، مغز سمندر رو تلیت کرد (!) و دوباره به جای اول برگردوند و باز هم به همون ترتیب!!! جل الخالق! این نشون میده که اطلاعات در مغز نه به صورت موضعی بلکه کاملا گسترده و تکراری نگه داشته می شه. واقعا که چیز عجیبیه این مغز آدمی!

نمی دونم چرا ولی اصلا حس نوشتن ندارم... یعنی حس فکر کردن ندارم!!!

این اروپاییها و آمریکاییها رابطه جالبی با هم دارند. البته من همه جای اروپا نبودم و نمی تونم نظر بدم، ولی تجربیاتی که تا حالا از این قضیه دارم رو می گم. اروپاییها پشت آمریکایی ها که میشه،  کلی حرف می زنند، که آره اینا عجولند و اینا یانکی هستند و غذای درست حسابی نمی خورند و همش مک دونالد و پیتزا و خلاصه از این خاله زن پیرزنک بازیها. ولی وقتی با یه آمریکایی برخورد می کنند، دست و پاشونو گم می کنند و شروع می کنند به جلب توجه کردن و تعریف کردن از آمریکاییها... یا به قول خودمون موس موس کردن! راحت می شه از برخوردشون حس کرد که چه احساس کمبودی جلوی آمریکاییها دارند!

چند شب پیش برای بار چندم فیلم ارباب حلقه ها رو دیدم. واقعا که هربار از دیدن این فیلم بیشتر و بیشتر لذت می برم. جدا از بازیهای خیلی روان و خوب و لوکیشن های چشم نواز و جلوه های تصویری فوق العاده (مثل کاخ ها و قلعه های بینظیری که داره)، و اینکه فیلم تم حماسی و قدیمی بسیار جذابی داره، چیزی که من رو بیشتر از هر چیزی شیفته این فیلم می کنه، داستان فوق العاده پرمفهوم و عمیق اون هست. لابد می دونید که این فیلم از روی کتابی به همین نام اثر جی.آر. تالکین ساخته شده و انصافا حق کتاب رو به خوبی ادا کرده. این کتاب به نظر من بی نظیره و و شاید عجیب باشه که بگم این کتاب به نظر من معادل مثنوی معنوی غرب هست! منظورم رو بیشتر توضیح می دهم.

نمی دونم تا حالا با اینجور آدما که می خوام توصیف کنم برخورد داشتین یا نه:

یک خوبی که زندگی تو اروپا داره، اینه که آدم می تونه سر فرصت جاهای مختلف این قاره سبز رو ببینه. چند روز پیش به مدت ۵ روز رفتم بلژیک برای یک کنفرانس و از شهرهای بروج (Bruge)، آنتورپ (Antwerp)، بروکسل و لوون (Leuven) هم دیدن کردم. یک خوبی بزرگی که این سفر داشت این بود که هزینه عمده سفر به عهده برگزار کننده کنفرانس و استاد خودم بود و از جیب مبارک خرج چندانی نشد!