حوضچه خاطرات

این چند وقته سر این پروپوزال خییییییییلی اعصابم به هم ریخته. موضوع که خیلی پیچیده و گل و گشاد باشه، استاد آدم که تعطیل باشه و ایده نداشته باشه و خود آدم هم که هر روز یه ایده بده، حال و روزش بهتر از این نمی شه! خیلی سربسته بگم، یکی که از مهندسی میاد تو وادی بیولوژی و می خواد از اون نیمچه سوادش استفاده کنه و یه چیزیو مدل کنه در حالی که کسی نمی دونه اصلا اون تو چی می گذره، از اون طرف هم نمی خواد کار آبگوشتی بکنه، بهتر از این نمی شه!

پیرو نظری که علی! آقا در پست قبلی دادند که کی گفته خدا باید همه چیز رو بدونه و یا همه کارو بکنه، گفتم یه بحث مختصری بکنم.

امروز با یکی از دوستان مسیحی صحبت می کردم که اتفاقا اطلاعات نسبتا خوبی راجع به مسیحیت داره (برخلاف ۹۹.۹٪ مسیحیها). بحث به تقدیر رسید و اون گفت که در مسیحیت اساسا مفهومی به عنوان تقدیر وجود نداره یا به عبارت دیگه، ما معتقدیم که آینده از پیش نوشته نشده. من ازش پرسیدم یعنی چی؟ یعنی خدا خبر نداره در آینده چه اتفاقی می خواد بیافته؟ گفت نه! گفتم این که دیگه خدا نیست، خدایی که ندونه چی می خواد اتفاق بیافته. جواب داد نه، خدا می تونه بدونه ولی تصمیم گرفته که ندونه تا ما اختیار داشته باشیم! من هم جوابم این بود: این خدا از کجا می دونسته که چه چیزهایی رو نباید بدونه؟ در ضمن اگر حتی یک چیز رو ندونه، این به این معنیه که در مورد سایر مسایل هم دانایی کامل نداره، چون همه چیزها در این دنیا به هم متصل هستند. اما این دوست ما قانع نشد و دلیلش هم این بود که نمی تونست اختیار داشتن رو با قسمت جمع بکنه. مثالی که می زد این بود: اگر همه چیز از پیش نوشته شده، پس من می تونم با اطمینان و با چشم بسته از یک خیابون پر تردد رد بشم و اتفاقی برام نیافته، چون خدا که نمی خواد برای من اتفاق بدی بیافته. من هم در جواب گفتم: شاید این مثال به نظر درست بیاد اما یک پیچیدگی در اون نهفته است و اون هم اینه که اساسا مردن یا مجروح شدن ما، ممکنه برای ما اتفاق بدی باشه، اما برای خدا نیست. حکمت خدا بالاتر از نظرات و علایق شخصی ماست.

هفته قبل به مدت چهار روز به بخش ایتالیایی سوئیس (Ticino) رفته بودم. از لحاظ زیبایی طبیعی که واقعا بی نظیر بود، کوهستانی، سبز، هوای مدیترانه ای، دریاچه و کوه های بلند و پوشیده از برف. اونجا به خودم گفتم بهشت که خدا می گفت همینه دیگه لابد!
این چند روز، به همراه یکی دیگه از دوستان مهمون یکی از بچه های آزمایشگاه که خونه پدریش اونجاست، بودیم. مادر و پدر مسنی داشت که به زور فرانسوی حرف می زدند اون هم با لهجه غلیظ ایتالیایی، و اصلا هم انگلیسی بلد نبودند. مادرش وقتی فهمید من ایرانیم، گفت آره، من پرشیا رو می شناسم، شاه، فرح دیبا، ثریا...، و حتی اینکه فرح چند تا بچه داشته، که من خودم نمی دونستم! اما مثل اینکه از اون به بعدشو دیگه زیاد خبر نداشت! اما پدر این دوست ما برخلاف مادره که خیلی آروم و مظلوم و سوئیسی بود، عین این ایتالیاییها اهل بگو و بخند بود و از اینهایی بود که هرچی به ذهنشون میاد درجا می گن! یه بار به من مشروب تعارف کرد، من گفتم نه، ممنون. گفت نترس، بخور، اینجا دیگه صدام حسین نیست!!! منم با همون فرانسه درب و داغونم برگشتم گفتم پدرجان، Iran با Iraq فرق می کنه! اون صدام حسین هم مال Iraq بود که عمرشو داد به شما! بنده خدا تازه دوزاریش افتاد و گفت، آهان پس Iran با Iraq فرق می کنه!!!
یه روز بعد اون قضیه داشتم با اون یکی دوستمون که اهل آرژانتین هست، در مورد آمریکای جنوبی صحبت می کردیم که من ازش پرسیدم که آیا اوروگوئه و پاراگوئه ربطی به هم دارند که اینجوری اسم گذاری شدند؟ گفت ربطشون مثل ربط Iran و Iraq می مونه! منم دیگه چیزی نگفتم! البته بماند که این رفیق ما وجه تسمیه این دو کشور رو هم نمی دونست و فقط می خواست حال مارو بگیره!
همین.

الان داشتم پست جدید جناب شهیر رو می خوندم، به نکته جالبی اشاره کرده بود. همه می دونیم که نفت دنیا تا چند دهه آینده تموم می شه، ولی آیا به این فکر کردین که این حرف یعنی چی؟ نفت واقعا حکم قلب تپنده دنیای امروز رو داره: از وسایل حمل و نقل مثل ماشین و هواپیما گرفته تا سوخت اصلی خیلی از کارخانه ها و سوخت فرعی ولی لازم خیلی از صنایع همچون نیروگاهها. خوب حالا اگر نفت تموم شد، چه چیزی رو می شه جایگزین اون کرد؟ ذغال سنگ که نه قابل استفاده هست و نه چیزی از اون به جا مونده... برق؟ خیلی خوب، ولی از کجا؟ انرژی هسته ای؟ فکر نمی کنم وضع اون خیلی بهتر از نفت باشه! انرژی های تجدید پذیر؟ شاید... ولی فعلا در حد داستانهای علمی-تخیلیه!
از شروع انقلاب صنعتی، بشر با سرعت نمایی به مکیدن نفت از مادر زمین پرداخته، بدون اینکه کوچکترین توجهی کنه که این کره گرد، بالاخره یک ظرفیت محدودی از انرژی داره و با این سرعت سرسام آور مصرف، بالاخره یک روزی تموم می شه! بشر هر روز فربه و فربه تر شد، از جمعیت یک میلیارد نفر در سال ۱۸۰۰ میلادی، به ۶،۶۶۶،۶۶۶،۶۶۶ نفر در روزهای اخیر رسید و اگر با همین نرخ رشد کنه به ۱۰ میلیارد نفر در سال ۲۱۵۰ می رسه (منبع ویکیپدیا). اما با کدوم انرژی؟ یک لحظه تصورش رو بکنید... اگر نفت نباشه بشر حتی برای تهیه مایحتاج زندگیش هم به مشکل بر می خوره، چون تمام غذاهای ما توسط کارخانه ها تولید می شوند و مسافت زیادی طی می کنند تا به دست ما برسند. شاید ۲ قرن پیش، بدون ماشین بشر می تونست زندگی کنه، اما به یاد داشته باشید که اون موقع جمعیت زمین ۱ میلیارد نفر بود و نه ۱۰ میلیارد نفر! به علاوه، در اون زمانها بشر زندگی ساده ای رو بدون ماشین به سر می برد و مثل امروز نبود که از نعمت تکنولوژی بهره مند باشه و زندگی مرفهی رو داشته باشه.
پس اگر وضع به همین منوال پیش بره و بشر نتونه منبع انرژی عظیم دیگه ای رو پیدا کنه و جایگزین نفت کنه، باید گفت قرن شدیدا سیاهی رو در پیش خواهیم داشت، بسیار سیاه تر از قرن بیستم. چه جنگهایی که بر سر آخرین قطرات نفت شکل نگیره و چه خون های که به خاطر منابع شدیدا محدود غذایی ریخته نشه... و در آخر؟ بازگشت به قرنها پیش، زندگی بدون تکنولوژی و شاید حتی بسیار قبل از اون! شاید گفتنش خیلی ساده باشه، اما ما با سیاه ترین دوره تاریخ بشریت مواجه خواهیم بود... فرزندان ما خواهند گفت که چه پدران حریص و بی فکر و خودخواهی داشتیم که همه نعمتهای زمین را حیف و میل کردند و برای ما جز گرسنگی و بیچارگی چیزی به جا نگذاشتند! باقیماندگان از تکنولوژی و علم و تمدن امروزی بشر همچون شرابی یاد می کنند که برای مدتی کوتاه بشر را مست و سرخوش کرد ولی در نهایت جز ویرانی و بیماری برای بشر چیزی به جا نگذاشت... و شاید این پایان تمدن غرب باشه...پایانی به مراتب تکان دهنده تر از پایان تمدن های باستان. پایانی که تمامی بشر را به ورطه نابودی می کشاند!